Biografie Kira Toussaint
Vroege jeugd & gezin
Kira Toussaint werd in 1994 geboren in Amstelveen, als dochter van Jolanda de Rover, olympisch kampioene op de 200 meter rugslag, en Huub Toussaint, die hoogleraar bewegingswetenschappen was. Ze groeide op met haar zus Merel. Toen Kira zes was, gingen haar ouders uit elkaar. Daardoor leerde ze al vroeg zelfstandig te zijn en haar eigen keuzes te maken. Haar moeder liet haar van alles proberen: atletiek, judo, ballet. Maar zwemmen en waterpolo vond Kira het leukst. Op haar zesde zwom ze haar eerste wedstrijden. Na haar eerste zwemjaren bij De Futen zwom ze bij De Dolfijn en daarna bij RTC Amsterdam. Vanaf haar dertiende zat ze in Jong Oranje, zowel bij het zwemmen als bij het waterpolo. Vanaf haar veertiende trainde ze vaak twee keer per dag. Op haar tiende schreef ze haar droomberoep al op: olympisch kampioen. Voor een groep staan en iets presenteren vond ze toen nog vreselijk. Dat zou later heel anders worden.
Eerste Nederlands record senioren (2012)
In april 2012 zwom Kira op de Swim Cup een dik persoonlijk record. Ze plaatste zich daarmee voor haar eerste EK langebaan bij de senioren, in Debrecen. Maar met diezelfde race miste ze de estafettelimiet voor de Spelen van Londen, op 0,01 seconde. Een klap, en achteraf een keerpunt. Dat jaar verhuisde ze op haar achttiende naar het nationale trainingscentrum in Eindhoven, waar ze onder anderen met Ranomi Kromowidjojo trainde. Naast het zwemmen begon ze aan een studie fysiotherapie. In november volgde het EK kortebaan in Chartres. In de halve finale van de 100 meter rugslag zwom ze een Nederlands record: 57,16. In de finale gingen de zenuwen met haar aan de haal. Ze werd vierde, ruim een seconde langzamer dan een dag eerder. Hoe je omgaat met net-niet en met zenuwen op het moment dat het telt: het werden allebei thema's die ze nu op het podium deelt.
Fort Myers, Florida (2013-2015)
In Eindhoven draaide het leven elke dag om hetzelfde: topsport, en verder weinig. Kira merkte dat ze nog niet klaar was voor een leven dat volledig om topsport draaide. In april 2013 stopte ze met zwemmen. Haar moeder steunde die keuze. Twee weken later wist Kira het al: niet het zwemmen was het probleem, maar de omgeving waarin ze zwom. Zo ontstond het plan om naar Amerika te gaan. Ze had drie eisen: mooi weer, een beurs en het hoogste niveau van het Amerikaanse collegezwemmen. Dat werd Florida Gulf Coast University in Fort Myers. Daar combineerde ze studeren en trainen met een bijbaan in de universiteitsbibliotheek. Ze vond het plezier in het zwemmen terug, had het enorm naar haar zin en werd All-American. Maar FGCU was geen sterke zwemuniversiteit. Kira wist dat als ze ooit de Olympische Spelen wilde halen, ze betere coaches en een sterker team nodig had. Na twee jaar ging ze op zoek naar een nieuwe plek.
Knoxville, Tennessee (2015-2017)
Op zoek naar een nieuwe universiteit ontmoette Kira coach Matt Kredich van de University of Tennessee. Er was meteen een klik, en Knoxville voelde als een nieuw thuis. In Amerika is zwemmen een teamsport, en in Tennessee vond Kira een fantastisch team. Ze trainden samen, maakten elkaar beter en vierden elkaars successen. Die teamcultuur omarmde ze volledig, en estafettes werden het mooiste onderdeel van de sport. Het team had een gezamenlijk doel: Mission 300, samen 300 punten scoren op de NCAA-kampioenschappen. Dat werd niet gehaald, maar 92 procent van het team zwom harder dan ooit. Kira gooide haar rugslagtechniek volledig om. Ze werd All-American, won drie SEC-titels met de estafette en werd tweede op de NCAA-kampioenschappen met de 4x50 yard vrije slag. In 2016 haalde ze de Spelen van Rio, met precies de limiet. Fysiek was ze er klaar voor, mentaal nog niet: ze keek te veel om zich heen. In 2017 haalde ze haar bachelor bewegingswetenschappen.
Amsterdam (2017-2022)
Terug in Nederland trainde Kira bij het nationale trainingscentrum in Amsterdam, onder leiding van Mark Faber. In 2017 won ze goud op de Universiade in Taipei. In 2018 werd ze de eerste Nederlandse vrouw die de 100 meter rugslag onder de minuut zwom. Eind dat jaar begon de moeilijkste fase uit haar leven: een dopingtest die vals positief bleek. Het werd ook een keerpunt dat haar carrière in een stroomversnelling bracht. In december 2019 won ze in Glasgow haar eerste Europese titels, op de 50 en de 100 meter rugslag. In 2020 zwom ze een wereldrecord op de 50 meter rugslag kortebaan. In 2021 zwom ze eindelijk sneller dan de tijd die al jaren op een briefje op haar koelkast hing. Ze werd Europees kampioene op de 50 meter rugslag in Boedapest, met een Europees record. In Tokio zwom ze, voor lege tribunes, drie olympische finales. Individueel koos ze er bewust voor om all-out te gaan, en met de 4x100 meter vrije slag werd ze vierde: haar beste olympische uitslag. Op het EK kortebaan in Kazan won ze daarna drie keer individueel goud, en zwom ze met de gemengde wisselslagestafette een tweede wereldrecord.
Spanje (2022-2024)
In april 2022 stapte Kira uit de nationale ploeg in Amsterdam, omdat de samenwerking met haar coach niet meer werkte. Ze trainde eerst acht maanden weer bij Matt Kredich in Tennessee, maar de heimwee was te groot. Dichter bij huis vond ze een nieuwe plek: in Sant Cugat del Vallès, naast Barcelona, bij coach Ben Titley. Daar trainde ze samen met een van haar grootste concurrentes, de Canadese Kylie Masse. Het werd een fantastische periode. Ze leerde Spaans en won in december 2023 twee keer individueel goud op het EK kortebaan in Otopeni, de titels waar ze het meest trots op is. In februari 2024 werd ze in Doha wereldkampioene met de 4x100 meter vrije slag. In Parijs zat, na de lege tribunes van Tokio, eindelijk haar familie op de tribune. Individueel liep het niet zoals ze hoopte, maar met de gemengde wisselslagestafette zwom ze haar vierde olympische finale.
Einde carrière (2025)
Na Parijs verhuisde Kira terug naar Nederland om samen te wonen met haar vriend Tom. Ze wilde niet in één keer stoppen, zodat niet alles in haar leven tegelijk veranderde. Ze trainde weer bij haar oude club De Dolfijn, onder coach Job van Duijnhoven. De afspraak was simpel: ze kwam zwemmen als ze er zin in had. Dat werd langzaam steeds minder vaak. Het WK kortebaan in Boedapest, in december 2024, werd haar laatste toernooi. Ze was er minder goed dan vroeger, en dat wist ze. Daarom maakte ze er haar afscheidstournee van, en daar genoot ze enorm van. In mei 2025 maakte ze het officieel. Na twaalf jaar TeamNL, drie Olympische Spelen, vier olympische finales en twee wereldrecords zette ze een punt achter haar zwemcarrière. Het voelt voor haar alsof ze precies op het juiste moment is gestopt.
Nu
Tegenwoordig staat Kira op het podium als keynote spreker en dagvoorzitter, geeft ze workshops en zwemclinics, en is ze ambassadeur van de Johan Cruyff Foundation. Ze gaf inmiddels meer dan 30 keynotes, voor zalen tot 400 mensen. Het meisje dat presenteren vreselijk vond, geniet nu van de spanning van het podium. Na zes maanden bij Team Sportservice Amsterdam, een periode van veel persoonlijke ontwikkeling, zoekt ze samen met TopsportNetwerk als loopbaanbegeleider naar een nieuwe uitdaging. Met Tom maakte ze een reis naar Peru. Sporten doet ze nog volop, vooral hardlopen en wielrennen. Dat wielrennen begon met de racefiets van haar schoonmoeder, geleend om af en toe met Tom mee te kunnen fietsen. In mei 2026 deed ze haar eerste triatlon, een kwart triatlon op de Brouwersdam. Grote sportieve doelen, zoals de marathon van Amsterdam, houden haar gemotiveerd en fit. Ze droomt van een leven lang fit zijn en blijven.